Woorden kunnen in je ziel slaan. Niet een beetje. Niet zoals een kiezelsteentje dat je achteloos tegen een raam gooit. Nee, sommige woorden komen binnen, zoeken daar een zachte plek en blijven vervolgens hinderlijk lang liggen. Ik hoorde laatst een…
Op 1 september ben ik vijfentwintig jaar uitvaartondernemer. Vijfentwintig jaar. Een kwart eeuw. Dat klinkt indrukwekkend. Alsof je bij zo’n jubileum vanzelf een zilveren kroontje krijgt en een lichaam dat zich daar keurig naar gedraagt. Mijn hoofd vindt vijfentwintig jaar…
Laatst kreeg ik een e-mail met als onderwerp: Maak je hoofd leeg. Ik verwijderde hem direct. Dat leek me een mooie eerste stap. Alleen bleek mijn hoofd daar een geheel eigen mening over te hebben. Het onderwerp bleef namelijk rustig…
Sommige gesprekken draag je voor altijd met je mee. Niet omdat er iets spectaculairs gebeurt, maar omdat je even getuige mag zijn van liefde in haar meest pure vorm. Liefde die niet meer hoeft te bewijzen dat ze bestaat. Liefde…
'We willen graag een informeel afscheid.' Het is een wens die ik steeds vaker hoor. En vrijwel altijd stel ik dezelfde vraag. ‘Wat verstaat u onder informeel?' Dan volgt er vaak een korte stilte. Niet omdat mensen het antwoord niet…
Het lijkt een eenvoudige vraag: wie zitten er aan tafel bij het bespreken van de uitvaart? Toch is dat een keuze waar nabestaanden goed over na zouden moeten denken. Wie je uitnodigt, bepaalt vaak niet alleen wie meepraat, maar ook…
Ik heb nooit zoveel met bloemen. Dat is een tamelijk ongemakkelijke bekentenis voor iemand die uitvaarten begeleidt. Bloemen horen erbij. Punt. Maar eerlijk gezegd kijk ik er vooral praktisch naar. Bloemen verwelken, lelies veranderen mijn auto binnen tien minuten in…
Slechts een schim ben ik van Joost Prinsen, een columnist die ik jarenlang met veel plezier en bewondering heb gelezen. Zijn wijze, relativerende en vaak verrassend eenvoudige antwoorden in "Joost weet het" lieten zien dat achter veel dilemma’s vooral gewone…